అపరం భవతో జన్మ

అర్జున ఉవాచ... అపరం భవతో జన్మ పరం జన్మ వివస్వతః। కథ మేత ద్విజానీయాం త్వమాదౌ ప్రోక్తవానితి॥4॥4॥ శ్రీమద్భగవద్గీత...జ్ఞాన యోగము... ఎప్పుడు అయినా గురువు శిష్యుడి పైన ప్రత్యేక శ్రద్థ చూపిస్తున్నాడు అంటే గర్వ కారణమే కదా!అప్పుడు ఆ శిష్యుడు ఏమి చేస్తాడు?తను చాలా మంచి శిష్యుడిని అని గురువుకు నమ్మకం కుదిరేదానికి ఇంకా కష్ట పడతాడు.ఇక్కడ అర్జునుడి పరిస్థితి కూడా అచ్ఛం అదే!ఎప్పుడైతే శ్రీకృష్ణుడు నీవు నా ప్రియ భక్తుడవు,హితుడవు అనగానే పొంగి పోయాడు.అందుకని నేనే నీకు స్వయంగా యోగము,దానిలోని మర్మాలు చెబుతాను అనగానే ఇంక ఆనందానికి హద్దు లేకుండా పోయింది.శ్రీకృష్ణుడి దగ్గర తన అనుమానాలు వెళ్ళబుచ్చాడు. కృష్ణా!నువ్వు చెప్పేదంతా చాలా బాగుంది.కానీ నాకొక అనుమానముంది.అదేదో అడగమంటావా?సూర్యుడు నిన్నా మొన్నా పుట్టినవాడు కాదు.బహు సనాతనుడు.భూమి పుట్టక ముందునుంచి ఉన్నాడు.నువ్వో?ఈ మధ్యనే మా మధ్యనే పుట్టిన వాడివి.మనమంతా కలిసి ఆడుకున్నాము,పాడుకున్నాము.మరి నువ్వేమో క్రితం ఎప్పుడో ఈ యోగాన్ని సూర్యుడికి చెప్పాను అంటావు.నమ్మమంటావా?నాకు ఏమి నమ్మాలి?ఏమని నమ్మాలి?ఎంతని నమ్మాలి?అర్థం కావటం లేదు.నిజానికి గందరగోళంగా ఉంది.