కచ్చిన్నో భయవిభ్రష్ట

కచ్చిన్నో భయవిభ్రష్ట శ్ఛిన్నాభ్రమివ నశ్యతి। అప్రతిష్టో మహాబాహో విమూఢో బ్రహ్మణః పథి॥38॥6॥శ్రీమద్భగవద్గీత...ఆత్మ సంయమ యోగము... అర్జునుడు తనకు వచ్చిన అనుమానాలన్నీ శ్రీకృష్ణుడి ముందర పెడుతున్నాడు.శ్రీకృష్ణా!ఓ సఖా!అందరూ మొదలు బెట్టిన కార్యాన్ని తు చ తప్పక పాటించి,ప్రయోజకులు కాలేరు కదా!అసంపూర్తిగా వదిలే దానికి సవాలక్ష కారణాలు ఉండి ఉండొచ్చు.అలాంటి మానవుడి పరిస్థితి ఏంది?వాడు రెంటికీ చెడ్డ రేవడి లాగ మిగిలి పోతాడు కదా!అసలు ఆ దారిలో నడవాలనే ఆకాంక్షలేనివారు ఆటపట్టించరా!ఏదో చేస్తానని పోయాడు,మన సాంగత్యం వదిలేసి.తీరా సాథించాడా?అంటే అదీ లేదు.చేతులూపుకుంటూ తిరిగి వచ్చాడు అని ఎద్గేవా చేయరా?అలాంటి వ్యక్తి ఇటు లౌకికానికీ,అటు బ్రహ్మజ్ఞానార్జనకూ...రెంటికీ కాకుండా పోడా?రెంటికీ చెడిపోయినవాడు విడిపోయిన మేఘశకలంలాగ నిష్ప్రయోజకుడుగా మిగిలిపోడా?వాడి గతి ఏంది?వాడి భవిష్యత్తు ఎలా తెమిలి,తెల్లవారుతుంది?